ZhiNeng QiGong in de "dependance" van het Beijing Wisdom Healing Center

18-09-2011 00:00

zondag 18 september: naar huis

Helen is in de flat bij haar vriendin blijven slapen, ze heeft een taxi geboekt en zij en de taxi zijn er klokslag 7 uur. Ze zet ons op de taxi, instrueert de chauffeur wel 10x en hij moet haar bellen als we bij het vliegveld zijn, dan nemen we afscheid. Dit keer rijden we door een relatief rustig Beijing en de lucht is zowaar blauw - wat een afscheid. Op het vliegveld even zoeken, dan al het laatste drinken naar binnen werken voordat we door de check kunnen, winkeltjes langs en dan het vliegtuig in. Het is superhelder en we kunnen een groot deel van de vlucht de aarde beneden ons bewonderen. Tijdens de vlucht doen we een paar keer onze squats, tot groot vermaak van een stelletje Hollanders die er erg om moeten lachen. Maar lang niet zo extreem als een Chinese dame die regelmatig staat te gymen en te zwieren! Boven Nederland komen we in de wacht en moeten zelfs een rondje draaien boven Drente, maar dan zijn we toch eindelijk geland. Met mama mee naar huis om bij te kletsen en Wammes op te halen en dan naar huis. Boven Rhoon hangen zwarte luchten, welkom thuis!
 

zaterdag 17 september: laatste keer

Onze laatste dag. Na veel gedoe lukt het elektronisch inchecken 's ochtends toch nog. We trainen flink en genieten tussen de middag van het prachtige weer en eten onze druifjes weer buiten in de flattuin. Dan komen Karl en Helen en even later ook de eigenaren van het apartement voor de eindcontrole. Ze zijn zeer onder de indruk van de schone staat van het apartement (ze zien het dus wel, ook al leven ze zelf totaal in het vuil!), zelfs dusdanig dat we toch niet voor de faciliteiten (water, gas, elektra) hoeven te betalen en alle borg terugkrijgen. Nog snel wat geld bijhalen zodat we Helen en Karl kunnen betalen, de rekening blijkt 30 euro pppd te bedragen. We drinken thee maar op mijn verzoek gaan we dan uiteindelijk toch nog trainen. Ik voel me geweldig en supersterk en gezond, en ben er van overtuigd dat alles goed komt en dat ik dit kan volhouden. Dit gevoel is echt overweldigend en ga ik vasthouden. Op het eind betalen, nog goede tips, foto's en video, Karl wil weg maar Helen blijft maar kletsen... We nodigen Helen en Karl uit voor het afscheidsdiner maar Karl gaat er vandoor. We nemen afscheid en ik kan net mijn tranen binnenhouden, afscheid nemen is niet mijn ding en ik zal hem missen. Het restaurant blijkt vrijwel leeg, maar we krijgen toch onze show omdat we hadden geboekt, dit keer hebben we wel de camera mee. Terug moeten we Helen zo ongeveer de deur uitzetten, dan nog even inpakken, koelkast alvast een beetje leegmaken (ik drink zoveel koud sap dat ik prompt last van mijn maag krijg) en naar bed.  

 

donderdag 15 september: nog een paar dagen

Het eind begint in zicht te komen, nog snel weer oefenen! Het is vandaag prachtig weer! Tussen de middag nemen we de druifjes mee naar buiten en lig ik in de flattuin in het zonnetje terwijl Bas me verhaalt over Wemmes, Wimmes, Wummes en Wijmes (en tja gelukkig ook nog onze Wammes). In de middag voelt Kerry zich niet lekker dus trainen we met z'n 2-en. Aan het eind van de middag vertelt Karl dat in ons restaurant ook voetmassages worden gegeven. We gaan het proberen, en er blijken inderdaad spa-kamertjes te zijn. Ze spreken alleen geen woord Engels, maar we krijgen een prima voetmassage, alleen wat doet dat ongelofelijk zeer af en toe. Ik wordt flink geslagen, Bas geknepen, en we krijgen ook nog van die hete cupjes op het eind, en inderdaad dat worden dus blauwe plekken. Maar daarna loop ik op wolken. We blijven er ook maar eten en reserveren voor nog een show voor onze laatste avond komende zaterdag.

 

woensdag 14 september: toeristje spelen

Vandaag is dan de enige dag uit deze vakantie dat we ook daadwerkelijk toeristje gaan spelen. We hebben het zelf via internet gevonden maar Helen heeft uiteindelijk na veel gedoe de boeking gedaan. Ze heeft goed gecontroleerd of het wel een bonafide instelling is en belt tijdens deze dag nog een paar keer met de gids of hij wel goed voor ons zorgt, prachtig! We bezoeken vandaag de Ming tombes en de muur. Helaas is het wel weer een smogdag dus het zicht is erg slecht, het is niet anders. Onze gids is uitstekend totdat we de muur blijken te willen beklimmen ipv met de stoeltjeslift te gaan. Hij kan ons niet overtuigen/bang maken en laat ons in de steek nadat we de kaartjes hebben. Bij toeval kiezen we de meest rustige kant. De beklimming is soms supersteil maar valt best mee. Uiteindelijk staan we nog onze level-1 te doen in een wachttoren, dat is wel mooi. Er zit ook nog een bezoek aan een theehuis bij en we kopen bizar dure maar hopelijk heel gezonde een heel lekkere thee (40 euro voor een blikje, en dat is niet eens de duurste variant!).

 

maandag 12 september: Mooncake day

Eindelijk dan de feestdag waarvoor het al weken gekkenhuis is bij de Carrefour. Toch een gewone trainingsdag tot in de middag. Helen komt al vroeg in de middag met een doos mooncake speciaal van het ShangriLa hotel. Ze is er erg trots op en vertelt herhaaldelijk hoe duur zo'n doos wel niet is. Zelf hebben we 2 dozen van de Carrefour, veel goedkoper, maar gelukkig niet van het Carrefourmerk maar van een goed merk, en Helen is er zeer content mee dat we daar aan hebben gedacht. Mooncake day is een soort oogstfeest op de dag dat de volle maan het volst is, een soort Thanksgiving. Ieder cake-je wordt door iemand in stukjes gesneden en dan met goede wensen aan iedereen aangeboden. Het is best lekker en we drinken er goede thee bij, maar de vullingen zijn heftig. Als Helen en Karl uiteindelijk vertrekken (we moeten nog stukjes DVD zien van een Duits/Nederlandse groep met mooncake day vorig jaar, en Helen kan niet ophouden met praten), moeten we ze nog overtuigen onze mooncake dozen mee te nemen. We zitten overvol dus geen diner meer. In plaats daarvan wandelen we naar ons parkje. Het is er gezellig, maar helaas is de smog en bewolking te zwaar om de maan te kunnen zien. Wel zien we wat wenslampionnetjes met lichtjes de lucht ingaan en er is een vlieger met lichtjes; we doen er een goede wens bij als een nieuw lichtje omhoog gaat. Bij terugkomst geven we de nachtwaker net als zijn collega een mooncakeje uit het blik dat we al eerder in de week hadden gekocht - hij is er bereblij mee. In het centrum in de bergen schijnen ze vannacht 1 of 2 uur oefeningen te doen, we houden het bij 3 squats in het park en gaan thuis meteen naar bed.

 

zondag 11 september: toch nog bij een Chineze familie op bezoek

Tussen de middag worden we verrast met een uitnodiging voor lunch bij vrienden van Helen en Karl op de 3e verdieping. Een oom heeft gekookt. Ze hebben flink uitgepakt, de tafel staat vol, het is genieten en gezellig. De vriendin heeft een aantal jaren in Hamburg gewoond en spreekt goed Engels. In de middag arriveert Helen tenslotte ook, midden tijdens onze oefeningen. Ze doet de zitoefening mee en valt prompt in slaap en zit te snurken! Ik zou willen dat ik die oefening slapend kon doen, dat scheelt een hoop gezeur van zere spieren! 's Avonds eten we weer een zelf gemaakte pastamaaltijd en bekijken een stukje van een oude Pang DVD bij Kerry, maar het is allemaal in het Chinees en de meeste beelden kennen we wel. 

 

zaterdag 10 september: tandje meer

De eerste feestdag van een feestweekend, het is teacher's day. Karl krijgt een doos stroopwafels uit onze voorraad geschenkjes. 's Ochtends eerst een lang telefoongesprek met Helen, we zijn uitgenodigd voor een verjaardaglunch bij een vriendin van haar, maar blijkt een lange rit te zijn, dan blijkt dat Karl eigenlijk helemaal niet wil en niet eens mee gaat, dus dan geven we ook onze trainingsdag niet op en gaan ook niet. Wel jammer, in een normale vakantie zouden we de gelegenheid om bij een Chineze familie op bezoek te gaan met beide handen hebben aangegrepen. Tussen de middag blijkt het koud en regenachtig te zijn, hier zijn we helemaal niet op ingesteld, grappig! Het is flink zoeken maar we vinden uiteindelijk een leuk kunstwinkeltje voor een mooie kaart voor Karl. In de middag voor de tweede dag achtereen duwt Karl aardig door, het makkelijke leventje is over. We hebben zelfs een heel uur de zitoefening! Dit zouden we inderdaad kunnen voordat we naar huis zouden gaan maar we lopen dus een weekje voor. Ik kon m'n tenen vasthouden en het ging redelijk goed. Het is koud vandaag, voor het eerst zijn alle ramen dicht. Vanochtend was ik behoorlijk moe, en ook nog tijdens de lunch, maar wonderbaarlijk genoeg voel ik me aan het eind van zo'n dag geweldig goed!

 

vrijdag 9 september: pittig

De temperatuur is ondertussen flink gedaald naar zo'n 20 graden, wat een verschil met toen we kwamen. We zitten helemaal in onze routine, opstaan, oefeningen, eten wat over is van de lunch van de vorige dag, schoonmaken, douchen. Vandaag een pittige dag met een zitoefening van 40 minuten. Tussen de middag maken we gebruik van dit lekkere weer en gaan weer naar ons parkje. In de middag doen we nog een keer de zitoefening, nu zelfs 50 minuten! Ook doen we het staan, de schouders, 2x level-1, toe maar zeg. We gaan met Kerry eten in het restaurant van onze eerste avond en worden getrakteerd op een maskershow (we hebben alleen wat laat door dat wat de beste man doet geweldig knap is, zonder dat we het zien haalt hij steeds een ander masker van zijn gezicht) en een Kung (Qong) fu theecermonie, heel knap. In de Carrefour daarna blijkt het meer dan bizar druk. De rijen zijn hier altijd legendarisch superlang (en het knopje waar je op mag drukken als er meer dan 4 mensen voor je staat haalt echt niets uit), maar nu staan de rijen echt door de hele winkel. Het is maar goed dat we, sinds we Pangs DVD gezien hebben, in "don't bother" mood zijn. Het gekkenhuis blijkt voor het aankomend mooncake festival. We overleven het. 

 

donderdag 8 september: hao la

We hebben gister een mailtje terug gehad van Rob. We doen Karl de groeten en vragen wat Hao la betekent, waar Rob altijd mee afsluit. Het duurt even totdat Karl door heeft over wie we het hebben (ah, Jobbe!). Rob heeft zijn opleiding van Helen gekregen. Hao la is de standaard begroeting in het medisch centrum hier, het betekent: Alles is goed. Mooi he? Dat is nog eens een binnenkomer als je een dodelijke ziekte hebt!

 

woensdag 7 september

Vandaag hebben we een uitje met Karl, we gaan naar het Bei Hai park in het centrum. Tegen half acht stappen we met zijn 3-en in een taxi en storten ons in de verkeersopstopping die Beijing is.  We hebben een uur nodig om bij het park te komen. Het is een supersmogdag. Karl wacht ons op. We gaan eerst naar een gebouw met een binnentuin, zodra we door de poort zijn verdwijnt de verkeersherrie naar de achtergrond, heerlijk. Het blijkt een soort conferentieoord te zijn, redelijk kleinschalig en in heel mooie oude stijl ingericht. Karl blijkt te overwegen het centrum naar hier te verplaatsen omdat hij niet weet wanneer het centrum in de bergen weer toegankelijk zal zijn voor buitenlanders. Best een mooie lokatie, in het centrum bij toeristische trekpleisters, en heel mooi, maar dus wel in de herrie en smog van het centrum. Tja. Dan gaan we het park in. Geen vredige rust, een kakofonie van allerlei muziek en geluiden door elkaar, overal wordt dansles gegeven (vooral voor ouderen), op muziek die totaal niet past, er wordt gespeeld, gevoetbald, gekaart... De smog is zo erg dat de keizerlijke pagode in het meer vrijwel niet zichtbaar is. We maken foto's en lopen tot aan het eind waar het eindelijk rustig genoeg is om onze level-1 te doen. En geen muskieten dit keer! Wel brandende keel en ogen van de smog. Ik blijf veel drinken en denk maar een koepltje van zuivere Qi om ons heen. We lopen het hele park door, dan nog een parkje daarbuiten, dan door een leuk straatje. Karl laat ons ook nog het hotel zien waar we hadden gezeten als we niet het apartement hadden genomen. Was op zich wel leuk geweest vlak bij de verboden stad, hadden we misschien wat meer gezien. Maar goed we blijven nu lekker in ons apartement. Terwijl ik uitrust bekijkt Kerry of het wat voor haar is want ze is nog steeds niet happy in haar apartement, ondanks dat Karl ondertussen een matras voor haar heeft gekocht (zo'n matrasje wat we bij ons op de tuinstoelen leggen...). Een lange rit terug met de lokale bus en de taxi, maar rond half 5 laten we de taxi in de file achter en lopen we verder naar de Carrefour. We kopen Italiaans eten in de buitenlandersectie, douchen dan de smog van ons lijf en ik ben wel toe aan een dutje. Dan eten bij ons (het pastasaus blik opengewrikt met een mes), waarna we het laatste stuk van de Pang DVD bekijken. We bekijken aardig wat van de vorige keer maar dat was toch een inspirerend stuk, bleek dat we al bijna bij het eind waren gekomen! Dit laatste stuk behandelt o.a. dat door QiGong te beoefenen ook de paranormale gaven worden gestimuleerd. Dit kan best beangstigend zijn in het begin. Grappig is het stukje over de Chinezen in deze fase die denken dat ze door boze enge dierengeesten worden belaagd. Pang vraagt ze waarom ze denken dat deze enge dierengeesten echt zouden zijn, waarom ze bijv. nooit door de geest van de panda worden lastig gevallen (de panda kent bijna niemand en bovendien vindt iedereen het een schattig dier), en waarom westerlingen niet door deze boze dierengeesten worden lastig gevallen (zij kennen deze dieren niet, hebben alleen maar het begrip hel). Kortom, alleen waar ze bang voor zijn manifesteert zich als enge hallucinaties. Met alle extra toegiften op de DVD wordt het weer een latertje.  

 

dinsdag 6 september: lessen van master Pang

We zitten helemaal in het ritme, schoonmaken, oefenen, lunch halen, en het tweede deel van de DVD met de lezing van Pang. Dit stuk en Pang zijn veel levendiger met mooie voorbeelden over de kracht van de geest. Mooi stuk: als je heel ziek bent, ben je dicht bij de grens tussen leven en dood. Je moet dus met alles wat je in je hebt je richten op het leven om de goede kant op te schuiven. Voor de rest: don't care! Er is maar weining energie dus je nergens door laten afleiden, geen energie verspillen, dat kun je je niet veroorloven. Eat, sleep, QiGong! Het kleine beetje levensenergie dat je nog hebt kun je vergelijken met een vuurtje dat bijna uit is. Als je hard gaat blazen dan blaas je het uit. Je moet het koesteren, er langzaam wat blaadjes en twijgjes bij doen en met je handen er om heen totdat het weer als een groot vuur brandt.

De kracht van de geest: mensen die dachten dat ze wat hadden terwijl ze niets hadden maar toch heel ziek werden of zelfs dood gingen, en mensen die ernstig ziek waren maar dachten dat ze gezond waren en genazen Pang blijk zoveel energie om zich heen te kunnen verzamelen dat hij genezingen van bijbelse proporties kan doen. Het kan echter ook negatief uitwerken, als een moeder zegt dat haar kind toch echt doofstom is, dan is op dat moment ook alle herstel weer teniet gedaan. Valt me wel tegen dat Pang daar niets tegen kan doen, maar blijkt dat hij mensen wel waarschuwt niets te zeggen op het moment dat hij met Qi aan het werk gaat. Oppassen met negatieve uitspraken en emoties als er veel Qi is! 

 

maandag 5 september

Slapen was weer niet alles vannacht, maar we oefenen lekker, Kerry is er ook. Tussen de middag lopen we naar het parkje en genieten van het groen, het zonnetje en windje, en maken foto's. Op de terugweg langs de MacDonalds, de visburger is aardig maar de milkshakes zijn niet erg lekker. Op tijd terug voor een kort dutje. Karl en Kerry zijn laat, maar we doen aardig wat oefeningen. Vooral de zitoefening valt me erg zwaar, alles doet zeer, maar ik kan al wel beter blijven zitten. Kerry is moe, wij gaan nog eens lekker naar de sushi-bar, hier tenminste verrukkelijk betaalbaar vergeleken met Nederland, dan wat mailtjes.

 

zondag 4 september: helemaal gewend

Redelijk geslapen, en het gaat helemaal lekker vandaag. Het is helder en heet, maar tussen de middag zitten we toch even in het zonnetje. In de middag komt Kerry erbij, en ook Helen komt mee. De theepauze van enkele minuten wordt hierdoor beduidend langer, Helen kan praten! Toch doen we nog aardig wat oefeningen. Aan het eind van de middag worden we door Helen onderwezen hoe blij we wel niet mogen zijn met ons flatje (we hebben waarschijnlijk te veel gevraagd naar het centrum, de borg, het park...), en daarna is Helen nog een hele tijd bij Kerry. Die heeft het nog slechter dan wij in het begin, ook een smerig apartement (zelfs nog met oude etensresten in de kast), en helemaal geen matras maar alleen een houten plank (niet dat het veel verschil maakt met onze matras denk ik :-) ), en geen kastruimte want alles puilt uit met oude spullen van Helen en Karl. En daar moet ze 3 maanden in leven. Helen begrijpt er niets van waarom Kerry zo zeurt, toch wel een heel andere cultuur. We gaan uiteindelijk eten en bekijken dan het eerste deel van een lezing van master Pang, nogal een langdradig stuk over yishi, de kracht van de geest. We kletsen nog aardig wat dus het wordt een latertje vandaag! Kerrie komt soms met mooie inzichten en uitspraken. Over mijn kanker zegt ze: "we receive special gifts in our life. This is a big gift, and big gifts can have big impacts en big results. Dance with it and see where it takes you. This is part of your life path. Love it, negociate with it for balance and dance together to where you are meant to go. It will let your talent come out." Het idee van het kado vind ik mooier dan het idee van Buddha dat we in ons leven de leraar krijgen die we nodig hebben om te leren. Gift klinkt veel vriendelijker! In ieder geval hadden we zonder dit kado nu niet in Peking gezeten.

 

zaterdag 3 september: ons eerste weekend

Slapen blijft een probleem en het kant-en-klare ontbijt van de Carrefour blijkt geen succes. Karl komt pas tegen 10 uur en Helen blijkt erbij te zijn. Ze blijft even voor als we vragen hebben (haar Engels is een stuk beter dan dat van Karl). We nemen de betekenis van het oproepen van het Qi-veld en het begin van de level-1 door. De rest van de ochtend doen we onze oefeningen. Bij de lunch is Helen er weer en lopen we naar het favoriete restaurantje van Karl, Het blijkt een klein lokaaltje te zijn met een aantal schotels met eten. Veel Chinezen, veel geschreeuw, aanwijzen wat je hebben wilt en dan loop je weer buiten met wat bakjes in een zakje. Terug in de flat blijkt het erg lekker te zijn! Een kort dutje voordat we weer beginnen. Een heftige middag met een nieuwe oefening, gewoon ontspannen zitten, maar oh wat doet die rug en nek zeer!, het levergeluid, de schouderoefening en ook nog squats. Tegen het eind van de middag maken we kennis met Kerry, een Ierse, zij komt hier ook leren en zelfs voor 3 maanden, volgens Helen en Karl wordt ze ook een teacher (zij zelf blijkt later dat nog niet zeker te weten, wil het in eerste instantie gewoon voor zichzelf leren). Zij gaat in het oude kleine apartementje van Helen en Karl naast ons (Helen en Karl wonen nu een stuk meer naar het centrum). In de avond is er een afscheidsetentje van Helen en Karl van Italiaanse studenten, we worden ook uitgenodigd. We gaan een rondje buiten lopen maar ik ben helemaal niet lekker, maar waarschijnlijk is het vocht tekort, na flink wat drinken en wat rusten knap ik weer op. Later blijkt dat de Italianen op een ander punt van de stad zitten en dus gaat het etentje niet door. We duiken de sushibar in bij de Carrefour, lekker hoor, alleen wat weinig keus, waarschijnlijk is het al wat laat voor ze. Naar bed op de kussens van de bank en val meteen in slaap.

 

vrijdag 2 september: naar buiten

Slapen blijft een probleem vanwege het onmogelijke bed, de hitte en de 24 uur per dag giga herrie buiten van werklui en toeterend verkeer. 's Ochtends doen we onze oefeningen en maken een nasi ontbijtje met de inhoud van de doggy bag van gisteravond en een verse paprika. Om half 10 beginnen we weer, level-1, de helende lever klank en nu met een nieuwe oefening voor de schouders, dat valt niet mee - alle spieren protesteren. Tijdens de pauze eten we buiten in de flattuin druifjes in het zonnetje voordat we weer ons middagdutje doen. In de middag gaan we met Karl op pad naar een parkje in de buurt. We hadden een paar keer gevraagd of er niet een parkje in de buurt was waar we stad een beetje konden ontvluchten en wat groen zouden zien, eerst zou het te ver zijn maar het blijkt 20 minuutjes lopen te zijn en nu gaan we dan met z'n allen. Het blijkt een flink groot park te zijn met een plas in het midden, we lopen er helemaal omheen totdat we een rustig plekje vinden waar we de level-1 gaan doen. Er blijken onder de bomen echter ook aardig wat muskieten te zitten... We proberen ons te blijven concentreren op de oefening en stug door te gaan, aan het eind zit vooral Bas flink onder de beten. Tot onze verrassing geeft Karl toe dat hij ook de muskieten voelde, het is dus niet zo dat hij helemaal in de Qi-wereld is zonder zich van de buitenwereld bewust te zijn, maar inderdaad dus wel gewoon doorgaan. We lopen via de andere kant terug, hier staan nog veel meer speel-/fitnesstoestellen voor volwassenen dan in de tuin bij onze flat, wat een geweldig idee! Supermooi en slim design, met je eigen gewicht als gewicht. Iedereen blijft zo gratis fit, oefeningen in de buitenlucht, we zien vooral veel ouderen turnoefeningen doen die op de olympische spelen niet zouden misstaan. De 3 uur durende middagpauze is dus voor eten, een power nap en oefeningen in de buitenlucht, zo blijf je goed gezond! Ook iets voor de obesitas in Nederland, als de toestellen het zouden overleven dan natuurlijk... Het was heerlijk deze break en een middag buiten zijn, we kunnen er weer helemaal tegen en beginnen op ons nieuwe leventje ingesteld te raken. 's Avonds maken we een broccoli-schotel in ons keukentje en plukt Bas aan het vel bij mijn ruggegraat zoals door Karl aangeraden. Au!  

 

donderdag 1 september: opgefrist    

Midden in de nacht gaat de telefoon, vast een Nederlandse beller die niet weet dat wij met 6 uur tijdsverschil leven. Er valt echt niet te slapen op de matras die zo hard is als beton en dan ook nog met een kussen met keiharde pitten. Tegen de ochtend neem ik er de kussen van de bank bij en dat scheelt een stuk. Het gaat onweren en regenen wat wat afkoeling geeft, en de volgende ochtend, waarbij we de wekker nodig hebben om uit bed te komen,  zo maar een blauwe lucht in plaats van de dikke smog. Een half uurtje voor onze oefeningen, dan ontbijtje scoren bij de Carrefour, maar echt gelukkig worden we er niet van. We eten een broodje en lezen verder in de handleiding na de dagelijkse schoonmaak van ons apartmentje. Om half 10 komt Karl en we doen weer de level-1 oefening en leren een helende klank voor de lever. Tijdens de lunchpauze voelen we ons behoorlijk goed maar doen toch een dutje. Om half 3 gaan we verder en herhalen het programma van de ochtend. Op het eind krijg ik weer een healing van Karl. Om 5 uur lopen we naar buiten. Karl heeft ons op ons verzoek nog een restaurantje aangewezen en dat is veel leuker, en het eten is weer lekker. Dan duiken we de Carrefour in voor pan en bestek zodat we zelf kunnen koken. Terug in de flat sturen we het thuisfront een mailtje. 

 

woensdag 31 augustus: we beginnen

We beginnen kwart voor acht met de squat oefeningen die Helen ons heeft voorgedaan. Om kwart voor negen douchen en dan gaat Bas even een ontbijtje halen bij de Carrefour. Het is er echter net zo druk als op de wegen en hij komt pas een uur later terug. Helen is er dan al met onze teacher en haar echtgenoot, Karl. Karl staart naar mijn bloeduitslagen van dit jaar die ik mee moest nemen, en de kopie van de leverscan, maar ik heb niet het idee dat het erg doordringt, maar ik kan me vergissen. We gaan snel aan de slag. Helen blijft even om te zorgen dat we de juiste houdingen leren en gaat er dan vandoor. Karl blijkt een lieve zachte man, ik denk dat we boffen met hem als teacher. Toch valt het niet mee, de armen zijn snel moe en spieren protesteren tegen deze nieuwe bewegingen. Het is nog steeds superbenauwd en om half 12 zitten we er goed doorheen, we hebben dan ook nog niet gegeten. Maar we krijgen dan pauze tot half 3, waarvan we ruim 2 uur slapen. Om half 3 staat Karl weer voor de deur en gaan we door tot 16:30 uur. Het laatste half uur krijg ik nog een Qi-behandeling van Karl, en zo voel ik me om 17 uur helemaal uitgerust. We gaan buiten een rondje lopen, in deze buitenwijk niets te beleven en dus geen buitenlander te vinden, we zijn onder de Chinezen. We doen inkopen, eten weer in het restaurantje, lezen bij terugkomst wat in onze handleiding over ZhiNeng QiGong maar de ogen vallen dicht. We ontdekken nog een klein plekje op het hoekje van het bed waar we wireless internet kunnen ontvangen, maar het is te zwak om onze Chopra meditatieserie te kunnen vervolgen, dus lekker naar bed.

 

maandag 29 augustus - dinsdag 30 augustus: boekenbal in de lucht

Het is zo ver, eindelijk zitten we in het vliegtuig naar Peking. Met veel goede wensen en lieve SMS-jes van Anja en van Irene om ons succes te wensen en een goede tijd. En we zijn niet de enige Nederlanders, het vliegtuig zit zelfs vol met mijn schrijvershelden van toen en nu, want er is een of andere boekengebeuren in Peking. Ze moeten wel aangewezen worden, ik ben niet zo op de hoogte vna hoe ze eruit zien. We arriveren dinsdagochtend vroeger dan verwacht met nul zicht op het vliegveld (we denken eerst nog mist, maar nee we leren dit is de normale - smog - toestand) en alle formaliteiten voorlopen voorspoedig, waardoor we snel in de ontvangsthal zijn. Ons welkomstcomite is er nog niet, Helen blijkt onderweg te zijn. Drie kwartiertjes en een Starbucks ontbijt later zitten we met haar in de taxi. Beijing is 1 grote verkeersopstopping maar we arriveren toch, in Peking, bij een grote torenflat in een wijk met nog meer flats. Dat lijkt niet op de tempel op de heilige berg buiten Beijing die we van de website voor ogen hadden. We vernemen dat vanwege militaire activiteiten er momenteel geen buitenlanders naar het centrum mogen (er zijn wel Chinese studenten). Dat is even slikken. Op de 13e verdieping is ons apartement. De eigenaresse wacht ons op en laat ons trots het door haar schoongemaakte apartement zien. Op zich is het een mooi en modern apartment, schoon kun je het echter bepaald niet noemen, en alle keukenkastjes zijn leeg en er is geen beddengoed, zelfs geen kussens. We betalen de huur vooruit en dan kunnen we even bijkomen en wennen aan de zo andere situatie dan verwacht. Er blijkt een reuze Carrefour tegenover ons te zitten en Bas haalt wat te drinken. Dan rusten we uit tot 14 uur. Het is bloedheet, vochtig benauwd, buiten en binnen. Om 14 uur komt Helen terug, we drinken Chinese thee en nemen vast een en ander door. Bij alles staat de levensenergie, Qi, centraal. Visualiseer bij alles wat je doet dat Qi naar binnen komt - verzamel Qi. Sta vervolgens niet toe dat je kostbare energie verliest aan negatieve emoties / gebeurtenissen. En laat de Qi stromen door je hele lichaam. 's Avonds gaan we eten in een restaurantje in de buurt, Helen blijft eten en praten, maar om 9 uur storten we dan toch neer op bed.