Post China

06-11-2011 00:00

zaterdag 5 november - zondag 6 november: geen duiken dit weekend

Dat wordt dus geen duiken dit weekend -(, nog steeds zere knieen en polsen en korstjes op mijn gezicht, vooral onder mijn oog een plakkaat. De rest heb ik er aardig af gewreven, die op mijn neus vrees ik te vroeg want daar zit een flink litteken. er maar van uit gaan dat het allemaal nog wegtrekt. Zo wordt ik er niet mooier op met dat gekke postchemo haar dat alle kanten op staat en krult. Zaterdag wel een lange leuke dag. Eerst naar Zaandam, dan naar Hoorn, dan een aardig stuk gelopen over de markt totdat mijn knie het meer dan zat is, en dan nog een feestje in Delft, eer we het gevonden hebben hebben we ook weer aardig wat gelopen.  Zondag dan aan het schilderen want het wordt nu toch echt wel eens tijd voor die voorzetramen die al sinds januari op ons staan te wachten (er kwam even wat tussen -) ).

 

woensdag 2 november: in het openbaar

Met Wammes naar de dierenarts, Bas moet rijden want ik kan nog slecht lopen met mijn knie, en 's avonds naar een voorlichtingsavond van de gemeente over de wegwerkzaamheden. Ik heb al wel wat korstjes van mijn gezicht weten te wrijven maar er zit nog een aardige plakkaat, maar krijg amper opmerkingen grappig genoeg.

 

dinsdag 1 november: de gevallen vrouw

Als Bas thuis komt peuter ik het verband er af want ik ben het zat. Wel even behoorlijk schrikken als ik in de spiegel kijk, ipv een paar sneetjes zit mijn hele gezicht onder een dikke bloedkorst. Als dat maar goed komt.

 

maandag 31 oktober: the day after

Het is gelukkig niet erger geworden, alles is wel pijnlijk maar alles doet het. Wel heel irritant met 1 oog, ik zie bereslecht vooral dichtbij. Ik hink wat rond en zit nog even in de zon. Bas komt in de middag thuis werken maar buiten wordt het snel te koud. Bas is net op tijd klaar om Rene te halen die weer komt helpen klussen. Op de agenda staan schuren en schilderen, maar even een klemmetje op de verwarming in de hal zetten loopt uit op een waterballet en de hele avond zoet, 2x rijden naar de Gamma voor 2x een nieuwe verwarmingsknop (als je een beetje kracht zet sloop je zo'n ding, wat zijn ze sterk he die mannen). Het wordt een latertje maar de verwarming doet het gelukkig wel weer.

 

zondag 30 oktober: zo word ik echt een ziekenhuis expert

Nog nooit gebeurd, maar na een mooie duik glijd ik uit op een lastig stuk oesterdam en maak een heel lelijke smak. Ik zie de steen op mijn gezicht afkomen en daarna het bloed. Tja ik weet gezicht bloed erg, hopelijk valt het mee. Balen balen zeg, mijn knie doet ook behoorlijk zeer en mijn gezicht brandt. Als dat maar geen lelijke littekens worden met die prut en schelpenzooi - tja wat een ijdele gedachte zo tussendoor! Een Belgische duikleider loopt met me mee naar de auto. Hij heeft gelukkig ook water met Dettol bij zich zodat de wonden kunnen worden schoongespoeld. Als hij opmerkt dat er misschien een stuk oester in een wond zit maar dat hij daar niets aan gaat doen omdat de wond te diep is begin ik me wel zorgen te maken. Gelukkig hebben zij ook het adres van het ziekenhuis dus in gezwinde vaart gaan we op weg. Natuurlijk ligt de weg naar het ziekenhuis open maar dan komen we toch aan in Goes. Alles is goed aangegeven en we mogen voor de deur parkeren, wat een luxe. Ondanks dat ik niets bij me heb loopt het inschrijven goed en mogen we in de wachtkamer plaatsnemen. Het schijnt beredruk te zijn, en ik maak me zorgen dat de sneden op mijn gezicht scheef en vies gaan dichtplakken. Ziekenhuiservaringsdeskundig als we zijn, vragen we naar een bed waarop ik kan liggen omdat ik duizelig ben, en dan ben ik meteen aan de beurt. Prachtig ziekenhuis zeg, een eigen kamer, ruimte, wat een verschil met het SFG. De wonden worden schoongemaakt en daarna komt de dokter al, die de huid probeert goed te plakken. Het schijnt allemaal gelukkig mee te vallen, maar uiteindelijk loop ik met mijn halve gezicht in het verband, een drukverband om mijn knie, en een recept voor antibiotica zodat de boel niet kan ontsteken van die oesters, naar de auto. Afspraak in Brabant afgezegd, naar huis en bijkomen in bed. Maak me nog steeds zorgen of ik straks niet allemaal grote littekens in mijn gezicht heb, maar weet dat ik erg heb geboft want de snedes zitten vlak onder en boven mijn oog, ik had ook mijn ogen kwijt kunnen zijn. Veel blauwe lucht en helende qi dan maar, oefenen is er voorlopig niet bij. Het was een behoorlijk smak, ook mijn andere knie is niet in orde en ik kan niet op mijn polsen steunen. Eens kijken hoe snel ik kan genezen hiervan!   

 

donderdag 27 oktober: ziekenhuisbezoekje

Het is precies halverweg tot de volgende afpraak, dus de port-o-cath moet worden doorgespoeld. Het is natuurlijk wel een gedoetje, ochtend bezig voor een paar seconden. De afdeling is ondertussen naar de andere kant verhuisd, het ziet er mooi uit, allemaal nieuwe spulletjes. Anja en Bea zijn er, we kletsen wat en na afloop stuur ik ze de info door over China.

 

donderdag 20 oktober

Nynke komt weer lekker samen oefenen, gezellig, gaat lekker.

 

zondag 16 oktober: toch nog

Op de valreep van het seizoen hebben we dan toch nog een duikweekendje geboekt, en het is ook nog eens prachtig weer, zonnig, wel koud. In de wonderbaarlijke tuin van de Sequoiahof, waar we al jaren nieuwsgierig zijn langsgereden, staan we nu onze level-1 oefening te doen (en we duiken natuurlijk!).

 

donderdag 13 oktober: lekker buiten

Het is lekker weer en als Bas thuis komt gaan we eerst skaten. We hebben nog nooit zo'n groot rondje gemaakt en het gaat eigenlijk zonder al te veel moeite, ongelofelijk, genieten zeg. Moet toch overblijfsel van China zjn, ook al hebben we daar niets aan de conditie gedaan.

 

woensdag 12 oktober: stamboom    

Per toeval ontdekte ik maandag een website op internet waardoor je heel makkelijk je stamboom kunt maken, en sindsdien ben ik dus verslaafd. Ik heb al geweldig veel, doe leuke contacten op, heb een neef van mijn moeder gevonden, leer een hoop, maar het is niet goed voor mijn oefeningen!

 

dinsdag 11 oktober: borstkanker thema-avond

Vanavond moesten we kiezen, maar het is de borstkanker thema-avond in het SFG geworden. Ik had eigenlijk niet zo veel zin, zijn er nu al zo vaak geweest (...), we kennen alle kraampjes en de lezingen zijn dit keer niet zo relevant voor ons. Maar het vooruitzicht om Patricia weer eens te kunnen spreken en als het goed is dr. Vrijland lokt ons toch naar het ziekenhuis. Dus even met Patricia gesproken, Bea loopt er ook, bijzonder hoor dat het team er is zo na het werk. De lezingen waren van goede kwaliteit, de kraampjes waren inderdaad oud nieuws maar ze hadden wel spekkies staan :-). Net toen we maar naar huis wilden gaan kwam dr. Vrijland toch nog. Het was net als met een goede vriendin, jammer dat dit een professionele relatie is en we haar en Patricia zo weinig zien (gelukkig is er natuurlijk ook geen reden om elkaar in ziekenhuis context te ontmoeten :-) ). Toen was Marianne er ook en zijn we zelfs maar voor de modeshow gebleven, we werden er wel wat melig van, er is nog steeds een heel groot gat in de markt voor mooie lingerie met borstprotheses!   

 

donderdag 6 oktober: Pang doet het weer

Bezoek, gezellig! Ging bijna niet door doordat Bas deze week veel lastig gevallen wordt met noodgevallen tijdens zijn dienst. Tussen de bedrijven door worden ook de DVDs uit China zo omgezet dat we ze nu in ieder geval op de computer kunnen bekijken. We bekijken 2 zeer inspirerende stukjes van Pang. Horen ook het verhaal van het NCI (National Cancer Institute) in America, waar hun vriend behandeld wordt. Artsen die er voor gaan, die een embleem op hun mouw hebben dat het bestrijden van een tumor laat zien, certificaat dat je met succes je behandeling hebt doorstaan, een high five van je arts als je bloedwaardes verbeterd zijn. Wat een verschil met ons gevecht tegen negativisme en ondermijning van zelfvertrouwen! 

 

maandag 3 oktober: schilderen en niet oefenen…

Op even de laatste dag met mooi weer schilder ik de buitendeur. Ook werk ik mijn complete duiklog bij en begin met bijwerken van mijn nieuwe oude weblog… vandaag dus helemaal geen oefeningen gedaan –(. En afgelopen nacht weer pijn onder mijn ribben dus moet wel wat doen! Wat is het vertrouwen dan toch nog fragiel, een beetje pijn en de gedachte slaat meteen weer toe, het zal toch niet... Ook wel boos op het ziekenhuis en de arts dat die niet wat meer vertrouwen kunnen geven en me ondersteunen, zo is het toch een continue aanslag op mijn zelfvertrouwen, waartegen het blijkbaar toch moeilijk te verweren valt. Morgen heb ik de hele dag niets en dan ga ik alle oefeningen doen!

 

zaterdag 1 oktober: wat een heerlijk weer

Bas repareert de deur zodat ik die maandag kan schilderen, ik zet mijn weblog over naar een nieuwe want het ziet er niet naar uit dat mijn weblog spoedig life komt en ik ben het zat. Even zoeken naar 1 met een redelijk format en geen reclame maar dan kan ik aan het werk. ’s Middags doen we de level-1 en de 3-centers oefening samen lekker buiten in de tuin, heerlijk! ’s Avonds dan nog schouders, beetje squatten en zitten en dan zijn we toch een heel eind met de oefeningen.

 

woensdag 29 september: nog meer goede scores!

Vandaag gaan we weer naar Harriet van de Total Health Clinic in Brummen. Ze is enthousiast en wil alles weten over China. Ondertussen worden de metingen uitgevoerd en alle scores zijn groen! Dat is het hele jaar nog niet gebeurd. Wat een impact dat China! We hoeven niet meer terug te komen. Erg blij en een beetje beduusd staan we dan zo weer buiten. Weer extra motivatie om aan de slag te blijven met de oefeningen. Ongelofelijk. Bas werkt verder thuis en we genieten met Wammes van het buiten zijn en het goede leven, en sluiten de dag af met een avondduikje op Zijpe.

 

dinsdag 27 september: samen oefenen

Nynke komt in de ochtend en we doen de level-1 en het zitten. Fijn om samen te doen, maakt het een stuk makkelijker, en de tonen klinken ook geweldig als het samen resoneert. Ook hebben we het er nog over dat een gewoonte na een paar weken een feit is, dus ik als ik mezelf dwing het nog een paar weken vol te houden dan gaat het daarna bijna vanzelf want heb ik een nieuw patroon gemaakt. Daar ga ik voor! Ik merk namelijk dat er al wel een beetje een patroon is, want ik mis het als ik het niet doe. We plukken nog wat appels en peren en Nynke gaat er weer vandoor. In de middag heb ik een skype conferentie met Harvest Plus en India, hopelijk komt er weer een leuke klus uit! Eind van de middag zeg ik de in de ochtend gemaakte afspraak met de dierenarts weer af want, waarschijnlijk door de pijnstillers, Wammes is eindelijk weer gaan eten vandaag, gelukkig maar.

 

maandag 26 september

Krijg een mailtje: "was gister wat afwezig, want hij zei we MOETEN wel naar Celle's verjaardag want het kon wel eens de laatste zijn..." Tja, dit soort opmerkingen valt natuurlijk niet in de categorie positief en yishi. Ikzelf heb die gedachte voor China ook wel even gehad maar aan de andere kant heb ik er momenteel alle vertrouwen in en lijkt het niet meer dan logisch dat alles weer normaal gaat verlopen. Maar goed, misschien zaten er zo gister nog wel meer, het was in ieder geval een stuk drukker dan de afgelopen jaren. Maar ik had een heerlijke dag en volgens mij hadden heel veel mensen het prima naar hun zin!

 

zondag 25 september: jarig!

Ik ben jarig, wat een jaartje was dit, hopelijk ziet het komend jaar er rustiger en positiever uit! Hadden we toch even bijna niet gedacht dit nog mee te maken, maar wat gaat het goed nu! Het is een heerlijk feest, lekker buiten, ik zie er prachtig uit in mijn nieuwe jurkje dat ik van Bas heb gehad gisteren, iedereen wil over China weten, we doen wat squats hier en daar, echt genieten. Oefeningen zijn er dit weekend echter niet veel gedaan dus wordt wel inhalen komende week!

 

donderdag 22 september: yes! Missie geslaagd!

Om 9 uur zijn we bij dr. Zuetenhorst in het SFG. Aan de ene kant vol zelfvertrouwen aan de andere kant toch wel gespannen: zal het of toch niet? Alle mogelijke Qi opgeroepen om me tegen de negativiteit te verweren. Maar ik voel me goed en rustig en heb me mooi aangekleed. Als we binnenkomen zegt ze: “het gaat goed!”

“ Ja”, zeg ik.

“Nee, het gaat echt goed! “

“Ik weet het! “

“Kijk eens naar de bloedwaarden, die zijn nog verder gedaald, dat gebeurt eigenlijk nooit met de medicijnen, maar de CA 15-3 zit bijna op de 100 (116).”

“Niet eens op nul?” (teleurstelling)

“Nee, in jouw geval dat gaat ook niet meer gebeuren. (mijn gezicht ziend:) Maar misschien ligt dat voor jullie anders…”

Kortom, de tumormarkers zijn nog verder gedaald, weliswaar niet naar nul zoals ik zo graag had gewild, maar ze zijn nog steeds op de goede weg en nog maar 100 te gaan! En zelfs dr. Zuetenhorst begint een klein beetje te twijfelen of het misschien toch wel eens anders zou kunnen verlopen dan gedacht… hoewel ze niet wil toegeven dat het aan China zou kunnen liggen, ze houdt het toch op de Arimidex. Ik vertel nog even dat ik vlak voor China er best slecht aan toe was met heel veel pijn, dezelfde als vorig jaar, maar daar reageert ze eigenlijk niet op. Hoe dan ook, wat een succes, ik barst bijna uit elkaar van vreugde en kan wel jubelen van geluk, en trots. Wel een motivatie nu om door te oefenen! Thuis gekomen een mailtje naar China, die ook erg blij zijn, zeggen dat het bijzonder is zo’n succes na pas 18 dagen, blijkbaar reageer ik erg goed op de oefeningen… nog meer stimulans. Ook stuur ik eindelijk weer een update uit naar iedereen en krijg natuurlijk veel blije en opgetogen reacties. Tussendoor nog even met Wammes naar de dierenarts voor zijn tanden want hij eet niet meer, het valt mee hij hoeft niet onder narcose.

 

Woensdag 21 september

Ik doe mijn oefeningen buiten, heerlijk!  En de zitoefening in de zon op het bankje. Zo wordt het wel wat.

 

Dinsdag 20 september

Bloed prikken in het ziekenhuis. Een gebouw en afdeling binnen dat zich bezig houdt met ziekte en dood in plaats van met gezondheid. Wat een verschil met China, waar je bij binnenkomst te horen krijgt: hao la, alles is goed. Ik koester mijn nieuwe vertrouwen en kracht. Ik vertel Bea en Anja over China en Anja gaat ook meteen aan het squatten. Ik heb er alle vertrouwen in maar ben natuurlijk wel gespannen. Wat als het niet? Het zal toch wel? Ga de stad in, koop een boek en kleren voor mijn verjaardag, en stap even binnen bij de kapper, waar ik vrijwel meteen terecht kan. Een uurtje later heb ik een warme kleur in mijn haar en geen grijs meer, en het zit best leuk! Ik ben er klaar voor deze week! 's Avonds doen we samen oefeningen.

 

maandag 19 september

De eerste dag thuis, weinig tijd dit keer om aan het gewone leven te wennen, ik heb een lange dag want reis helemaal naar Groningen heen en weer en Bas heeft een belangrijke workshop op het werk. Wat een verschil met een dag oefeningen in China! Als ik beneden kom heeft Bas zijn eerste oefeningen gedaan en zit Wammes trillend in een hoekje, volledig overstuur vanaf het moment dat Bas een energieveld ging maken… Blijkbaar is het niet alleen een visualisatie maar gebeurt er echt wat. Arm beestje, hopelijk went hij er snel aan!