Najaar 2009.

10-12-2009 00:00

donderdag 10 december. Feest.

De tweede controle in het ziekenhuis sinds de operatie. Dr. Vrijland is helemaal tevreden en was onde de indruk van de informatie die ik had gestuurd over Hirneise, Fransen, en dieet. Maar als ik wel een presentatie aan het hele team wil geven gaat dat toch iets te ver... Ze is heel relaxed, volgende controle pas over 4 maanden ipv 3. Tijd om feest te vieren!

 

vrijdag 3 december.

Dit was een weekje van opruimen, tandarts, kapper en gezichtsbehandeling, dus huis en ik zijn helemaal klaar!

 

zaterdag 28 november. Weer een verhuizing.

Weer een verhuizing en nu in de gietende regen valt niet mee, we zijn al een paar dagen spullen aan het overbrengen maar toch is er nog zo veel. Dat ik niet kan sjouwen is moeilijk, maar merk dat, ondanks dat ik voor mijn gevoel niets doe, mijn arm toch behoorlijk opspeelt, dus houd me maar rustig.

 

maandag 9 november. Ik heb het weer te pakken.

Ik ben terug bij Henk Fansen. En yes mijn bloedwaardes gaan weer de goede kant op, nog niet zo goed als na de zomer maar ben weer op de goede weg met mindset, dieet en bewegen. Vooral dat bewegen blijft echt mijn zwakke punt. Alleen het uitvogelen wat nu echt mijn levensdoel is loopt nog niet zo hard, zit daar nog wat tegen aan te hikken.

 

dinsdag 3 november. Klus!

Eindelijk weer werk - ik begeleid deze ochtend een start up met hun visie, strategie en branding. heerlijk maar vermoeiend zo'n paar uurtjes zeg.

 

woensdag 28 oktober. Sexy.

We hebben een afspraak in de Marlies Dekkers store in Rotterdam. In het kader van de borstkanker maand zijn er open avonden voor borstkankerpatienten. Ik heb er niet zo veel vertrouwen in (met een borstprothese kun je eigenlijk alleen de voedingsbh's aan), maar wonder boven wonder past het en ziet een Marlies Dekkers voedingsbh er toch heel wat leuker en sexier uit dan de normale bh's voor borstprotheses. Ik heb nooit een probleem gemaakt van de amputatie, en lieve Bas al helemaal niet gelukkig, maar mooi of sexy is toch anders. Emotioneel maar ook superblij zoeken we een restaurantje op om het te vieren.

 

maandag 5 oktober. Opkikkers.

Ik heb een afspraak bij Henk Fransen. Als ik binnenkom ziet hij al het niet goed gaat met me, en ook mijn bloedwaardes zijn weer stukken minder: de oude patronen zijn teruggekeerd, maar zijn nog niet zo slecht als in het begin. Wel balen, na de zomer ging het zo fantastich! Ook wel mooi en ook wel eng: het doet dus wel wat, dit mentaal - voeding - bewegen. Omdat ik daarin geloof deed ik het natuurlijk ook maar het is wat anders om daar zo mee geconfronteerd te worden. Dat is natuurlijk wel een stok achter de deur! Henk helpt mij dmv visualisatie en meditatie weer de positieve draad op te pakken en met een stuk meer energie en goede moed ga ik naar huis.

's Avonds is er een borstkanker avond in het ziekenhuis. Ik had niet zo'n zin, de lezingen brengen niet veel nieuws, maar Bas houdt vol. Mijn supportgroep neemt af en op zo'n avond ben je natuurlijk wel met bondgenoten. Het hele medisch team is er en dat is mooi, de avond is fijn en we ontmoeten de maatschappelijk werkster die ons had geholpen dit tijdelijk huis te vinden. Wonder boven wonder, nu helpt ze ons weer met ons volgende tijdelijke huis! Dat is echt een opluchting.

 

september. Down.

Ik voel me down - het lijkt wel of ik een burn out heb! Misschien is het dat een geweldige zomer ten einde loopt en ik minder buiten ben, dat het vinden van een huis niet is gelukt, er steeds minder mail komt, of komt nu gewoon de tijd van verwerken, maar ik heb nergens zin in en ben ronduit depressief. Tot overmaat van ramp krijg ik een behoorlijke buikgriep waar ik een paar weken goed ziek van ben. Mijn anti-kanker dieet gaat op de schop, de kwark met lijnzaadolie lijk ik wel allergisch voor geworden, die baksteen komt er onmiddellijk uit. Ook bewegen is stukken minder nu ik me zo beroerd voel en we niet meer iedere dag in het zonnetje kunnen skaten of fietsen of wandelen.