FEC Chemo 1: over dieptepunten gesproken...

08-02-2011 00:00

Dinsdag 8 februari. Het gaat toch door!

Bloedprikken wordt zo'n drama zo langzamerhand, dat ze me in de voet prikken met een vlindernaaldje. Dat bevalt aanmerkelijk beter maar hoop dat ik voldoende adertjes ga overhouden! Vanochtend is er een workshop in het ziekenhuis waarvoor ik me al eerder had opgegeven: Look good, feel better. Met tips over huidverzorging tijdens chemo, omgaan met haarverlies en make-up. Ik ben na het douchen zo gesloopt dat ik het eigenlijk helemaal niet zie zitten, maar ga uiteindelijk toch, wordt in een rolstoel naar beneden gebracht. Het is een heel gezellige club dames, vrijwel allemaal aan de chemo, sommigen zien er geweldig uit en hebben totaal geen last van de chemo, zo had ik er ook graag bij willen zitten zeg, vanaf nu moet het maar beter gaan hoor! Ik kan nog steeds steeds niet echt eten en drinken maar neem toch wat slokjes water en af en toe een klein hapje brood. De workshop is geweldig, er is gesponserd met allemaal make-up produkten en er zijn allemaal dames die tips geven en helpen met opmaken. Als ik na de workshop boven kom zie ik er geweldig uit vinden ze allemaal en ik voel me ook weer een stuk beter, dus het heeft geweldig gewerkt zo even weg uit dat ziekenhuisbed! De doorstroomdrankjes en klisma's gaan ook vandaag weer door. Tijdens de artsenvisite hoor ik tot mijn opluchting en zorg, dat de geplande 2e chemo morgen doorgaat. Mijn bloed is nog lang niet in orde maar beweegt in de goede richting. Ik vind het wel eng, heb anderhalve week nauwelijks gegeten of gedronken, mijn bloed is nog lang niet in orde en de ontstekingswaarden zijn nog extreem hoog, hoe gaat dat verlopen? Maar met zo'n snel slechter wordende buik is er niet echt keus, dus we gaan er voor.

 

Maandag 7 februari.

Ik voel me gebroken na zo'n superkorte nacht en door de koorts, blijf lang liggen suffen en ga niet zelf wassen of douchen, niemand op zaal besteed aandacht aan mij. Ze hebben geen idee waar deze nieuwe koorts van komt. Rare zaalarts (arme ziel het is zijn eerste dag en hij heeft blijkbaar geen idee wat hij moet), hij houdt me eerst voor een ander en vraagt dan of ik me goed voel. Wat denk je na 3 uur slaap en hoge koorts? Ik mag van hem nog steeds niets eten of drinken tot de dokter komt. Die komt laat in de middag, Van Zaanen gelukkig weer, mijn favoriete arts hier, maar die zet dat dan gelukkig meteen recht, wat een onzin niets eten of drinken. Ze hebben wel bedacht dat de buikpijn mede kan komen doordat de darmen het niet meer doen door de druk, dus veel laxeren en klisma's vanaf nu. Dat kan ook verklaren waarom ik er geen hap of slok in krijg. Mijn oude buurvrouw komt langs, de man in "mijn" bed gaat vanmiddag terug naar huis en we regelen dat ik weer terug kan naar mijn oude stekkie. Gelukkig weer een echte zaalarts, nog altijd zwaait de aardige en kordate Merel Hamer hier de scepter. Helaas liggen we amper weer samen of krijgt zij slecht nieuws, alle behandelingen worden gestaakt en ze mag verder thuis blijven. Het aller- allerbeste hoor! 

 

Zondag 6 februari. Terug.

Het gaat niet zo lekker, ik krijg niet echt wat drinken of eten naar binnen terwijl Bas allerlei lekkere hapjes heeft gehaald. Vannacht is hij enorm geschrokken van hoeveel pijn ik heb met liggen, tja het is de afgelopen week in het ziekenhuis veel slechter geworden en mijn buik is geexplodeerd in deze week. Als we gaan meten blijkt dat ik weer koorts heb. We weten niet goed wat te doen, de nacht door of toch maar even bellen met het ziekenhuis. Voordat we naar bed gaan toch maar even bellen. En jawel, langskomen op de SEH. Maar ze zeggen niet dat ik spullen mee moet nemen dus misschien valt het mee. Helaas, de infectiewaarden van het bloed zijn sky high, de buikpijn vertrouwen ze niet, weer foto's, infuus, anitbiotica en opname. Ik word tijdelijk op de zaal van de dagbehandeling gelegd, morgen ga ik naar zaal, mijn eigen bedje was al weer door een ander bezet. Balen balen, ook voor Bas, net 1 nachtje thuis geweest en nu lig ik dan al weer in het ziekenhuis.

 

Zaterdag 5 februari. Thuis!

Het duurt natuurlijk toch weer eer alles is geregeld, maar uiteindelijk verlaten we met een grote tas medicijnen het ziekenhuis! Thuis hangen de vlaggen uit. Heerlijk om weer thuis te zijn, en lekker nog wat dagen aansterken voor de volgende chemo. 's Avonds gaat het eten lekker, neem zelfs nog een extra portie.

 

Vrijdag 4 februari.

Oorspronkelijk was dit de dag van de 2e chemo. Ben vandaag slapjes en niet lekker en slaap het grootste deel van de dag. Maar morgen mag ik naar huis!

 

Donderdag 3 februari. Kaakoperatie!

's Ochtends word ik naar beneden gebracht voor controle bij de kaakchirurg. Ik kom inderdaad in een gewoon kamertje en niet in een behandelkamer, dus dat ziet er goed uit. Totdat de kaakchirug roept dat hij de drain eruit gaat halen, is dat niet wat vroeg? Dan volgt veel onduidelijkheid over wanneer hij dan de kies gaat aanpakken (zijn Nederlands is niet best). Hij zegt, kan wel ooit een keer, maar zolang er een ontsteking zit krijg ik geen volgende chemo. Uiteindelijk roept hij: "het kan ook nu!" Ik schrik me dood maar vind ook dat ik geen keus heb, het moet toch dan maar zo snel mogelijk. Ik ben veel rustiger en mentaal sterker dan wat dagen terug. Bizar genoeg is dit ook de dag dat ik oorspronkelijk een tandartsafspraak had, maar die ging niet door omdat de chemo zo snel begon. Hadden we toen geweten wat we nu weten was dat anders verlopen. Het wordt echter een kaakoperatie waarbij hij via de wond van de drain in de wang de kaak binnengaat en onder de kies uitkomt. Hij is aardiger dit keer en ik krijg nu een ware verdoving, de helft van mijn gezicht ligt spontaan plat, ik voel zelfs mijn neus niet meer en check even of er nog wel lucht doorheen gaat. Als hij bezig is roept hij op een gegeven moment: "wat een gigaonsteking, dit moet hels pijn hebben gedaan!" He he, eindelijk erkenning, ik ben echt geen piep, het is serieuze boel. Op de afdeling weten ze al hoe laat het is want ik had gezegd dat als het langer dan 5 minuten zou duren ze me moesten komen redden -). Ze zijn heel begaan en superlief. Ale is op bezoek gekomen dus snel even pruik op en beetje bijkomen. Tussendoor krijg ik vast een spuit morfine tegen de extra pijn en eindelijk een flesje bijvoeding, tenslotte zit ik nu al dagen op een paar kwarkjes en dat is zowel voor herstel na zo'n zware infectie als bij chemo niet handig. 's Middags met het groot artsenbezoek word ik verrast, nu de ontsteking is weggeruimd en met de antibiotica die er ook als pil is, mag het infuus eruit, ipv komende vrijdag wordt de volgende chemo dan volgende week woensdag, met de dag erna een injectie om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te stimuleren. Meteen na het bezoek gaat het infuus daadwerkelijk eruit, geweldig, ik ben weer vrij! De zon schijnt en met mijn buurvrouw besluiten we een rondje om het ziekenhuis te lopen. Zwaar uitgeput maar voldaan keren we terug. Van de 2e morfinespuit word ik enorm beroerd, ik had al eerder gemerkt dat het er heel druk van wordt in mijn hoofd met allerlei rare beelden, maar word ook enorm misselijk en het moeizaam naar binnen gewerkte peertje komt eruit. Balen, ik heb het zo hard nodig. 's Avonds komt Laila voordoen wat je met een sjaal om je hoofd en een washandje erin kunt bereiken, erg leuk. Er zit dus heus niet altijd dik lang haar onder die sjaals! Het is heel makkelijk en staat een stuk beter dan zo'n flutdoekje! De korte pruik oogst nog steeds heel veel bekijks en bewondering.

 

Woensdag 2 februari. Haar 2. Dan toch.

Ik slaap nauwelijks want mijn rug doet zeer van al die dagen liggen, mijn buik wordt extreem snel dikker, slechter en pijnlijker, het lijkt echt uit de hand te gaan lopen. Opstaan valt dan ook niet mee maar met de lieve verpleegsters en een spontane knuffel van Lenie ziet de wereld er weer beter uit. Ik douche en dan zie ik er echt niet meer uit, overal kale plekken en zelfs dit gaat vervilten. Ik vraag lieve Arda of ze mijn haar er vandaag af willen halen, ik heb zelf de tondeuze al liggen. Eind van de dienst komen er drie verpleegsters binnen voor mijn haar, Jannietje is hoofdverpleegster zij zal het doen, Arda is nog leerlinge. De deur gaat dicht. Terwijl ik het op zich geen probleem vind, is dit toch wel een heel erg emotioneel moment om mijn lokken langs mijn rug te voelen vallen. Weer een stap terug, weer wat inleveren, en nu zie ik dan toch ook nog echt uit als een kankerpatient. Als ik in de spiegel kijk word ik niet blij, ik vind niet dat ik nu echt een mooi hoofd heb, lijk meer op Sugarlee Hooper met grote oren. Het gister gekochte doekje vind ik ook niet echt een verbetering. Ik stap maar weer eens op het fietsje. Voor bezoektijd zet ik mijn pruik op, eigenlijk is dan alles al weer goed. Fijne tijd met Bas die me een voetmassage geeft. En hij heeft een stapeltje korte pruiken bij zich waar dan inderdaad de goede tussen blijkt te zitten! Die staat me echt geweldig. De verpleegsters vinden het ook en in groepjes komen ze kijken. 's Avonds bij het omkleden toch nog wel wat emoties van deze dag.  

 

Dinsdag 1 februari. Op en neer.

Wordt beroerd, misselijk, duizelig en koortsig wakker. Toch blijken mijn ontstekingswaarden langzaam de goede kant op te gaan dus de antibiotica doet wel wat. Alleen blijken de tumormarkers sky high aan het gaan te zijn, dat is niet goed nieuws. En als het fout gaat is dit niet de leukste manier om de laatste tijd van je leven door te brengen. Anyway, het moet maar goed komen. Later in de ochtend komt Patricia zelfs even langs en ook Marianne weer. 's Middags voel ik me langzaam wat beter worden. Nog steeds een dikke wang maar minder koorts, ik stap eens op het fietsje wat op de gang staat om wat conditie op te gaan bouwen na deze dagen. De verpleegsters vinden het geweldig. Ook ga ik na beneden om een mutsje uit te zoeken. Ik ben sinds de begrafenis zaterdag van mijn haar afgebleven, maar de uitgevallen plukken haar die onderin blijven hangen gaan helemaal vervilten en ik heb dikke knoeten in mijn nek. En met een pruik in bed liggen is niet ideaal. 's Avonds gezellig met Anja en Renate. Ik word weer een beetje mens. Voor Bas naar huis gaat knipt hij mijn haar kort zodat ik de vervilte stukken kwijt ben. OK, een verpleegsterschaartje is niet ideaal, maar echt talent voor kapper heeft hij volgens mij toch echt niet, het is veel te kort en zit schots en scheef. -)

    

Maandag 31 jan. 2 bulten!

In de ochtend wordt ik wakker met niet alleen een hamsterwang, maar ook nog een bult boven mijn oog. En de pijn en koorts zijn bepaald niet weg! Ik wordt naar de kaakchirurg gebracht die zegt in mijn wang te gaan snijden en een drain te gaan aanbrengen. Ik raak volledig overstuur, ik wil naar huis, ik wil weg, ik wil niet meer, maar veel keus heb ik natuurlijk niet. Alle training in meditatie, visualisatie, loslaten, je in het licht zetten en positiviteit, etc ten spijt, ik kan het nu even niet en zit er helemaal doorheen. Ik vind die luitjes totaal niet aardig, ze lijken geen enkel begrip te hebben voor het feit dat daar iemand zit veel enorme pijn en koorts en nogal wat meegemaakt de afgelopen weken. Ze laten me lang zitten, helpen totaal niet als ik niet goed kan gaan liggen vanwege de pijn, bah, en shit dat doet zeer! Op de afdeling zelf zijn het gelukkig allemaal schatten. Marianne wipt ook nog even langs. Het artsenbezoek is ook positief, ze gaan wat aan de pijn in mijn buik doen, misschien liggen mijn darmen stil door alle vocht en druk in mijn buik, dus dat wordt een klisma laat in de avond (ik had gehoopt dat ze het zouden vergeten, maar nee! Hopen dat het helpt).

 

Zondag 30 jan. Opname 1.

Ik wordt 's nachts gek van de kiespijn, dus dat wordt niet tot maandag wachten met de tandarts. Ik bel zoals het hoort de oncologieafdeling, nee niets tandarts bellen, zeker niet als ze horen dat ik koorts heb, met spoed naar de SEH komen en neem maar vast spullen mee voor als ik moet blijven. Hoezo blijven? Ik moet gewoon een tandarts! Helaas het bloed blijkt enorme onstekingswaarden te laten zien, voor ik weet hang ik aan de infuus en antobiotica en lig ik in het ziekenhuis. Waarschijnlijk is via een krasje in de wang een bacterie binnengedrongen, normaal gesproken heb je daar witte bloedlichaampjes voor maar die blijken bij mij extreem laag te zijn geworden. Shit. De extreme buikpijn vinden ze op de SEH helemaal niet normaal en er worden allerlei foto's gemaakt. Als Bas 's avonds vertrekt heb ik een enorme dikke hamsterwang, nog meer koorts en pijn. Ik wordt nog gehaald voor een extra scan. De arts zegt dat het gaat om een ontsteking in de wang, de antibiotica zou dit vannacht moeten oppakken, er hoeft niet te worden gesneden, een beetje gerust maak ik mijn eerste onrustige nacht in het ziekenhuis door, met continu het gepiep van infuus en antibiotica dat moet worden vervangen.

 

Zaterdag 29 jan. Begrafenis.

Het is heel erg dubben, mijn haar afscheren en met een pruik of gaat het nog? Uiteindelijk zit het met een speldje heel aardig dus die toestanden nu maar niet aanhalen. Er zijn al vroeg heel veel mensen, veel handen schudden, nee zoenen doe ik niet, wil geen bugs oppakken. De dienst is supermooi en het is geweldig dat er zoveel lieve mensen zijn gekomen, tekenend voor pa en wat hij heeft betekent. De gedachte de volgende begrafenis voor mij zou kunnen zijn komt maar heel even langs, ik heb toch wel weer een berg vertrouwen erin vandaag dat het goed gaat komen. Het is wel een lange dag en ben redelijk gesloopt. En ik begin behoorlijk kiespijn te krijgen, had gehoopt dat het weg zou trekken omdat ik nu vanwege de chemo niet zomaar naar de tandarts mag, hoop dat ik maandag de tandarts kan bellen en dat het meevalt.   

 

Vrijdag 28 jan. En weer omhoog.

Ik begin de dag heel erg down, kan zelfs voor het eerst niet echt bij de meditatie blijven. Maar in de middag komt de spirit terug. We lopen zelfs een iets groter rondje. Marianne komt langs met haar dochter Maaike, die voor mij prachtige schilderijen heeft gemaakt, supermooi en zo lief. Het vroege naar bed lukt niet echt want als Bas bijna met zijn speech voor zijn vader klaar is raakt hij alles kwijt, och och. Gelukkig lukt het na een half uur toch de boel te repareren.

 

Donderdag 27 jan. Gaat het wel goed?

De halve nacht wakker gelegen, erg veel pijn, kan nu ook bijna niet meer op mijn zij liggen, wat nu? Valt dus niet mee om eruit te gaan. Als ik mijn haar droog komen er nu echt ontzettend veel plukken uit, ongelofelijk, het lijkt nu echt te zijn begonnen. Blij dat ik een dikke bos haar heb, je ziet het niet echt. Ik mail en bel met de pruikenwinkel omdat ik er steeds meer van overtuigd raak dat mijn korte pruik niet die is die ik had gepast de week ervoor. Ze gaan kijken of ze nog een ander kunnen vinden tijdens de inventarischeck. We lopen een heel kort rondje in de ijzige kou want ik heb het moeilijk qua conditie en veel pijn in de nieren, ik kan bijna niet meer lopen, maak me zorgen dat ik toch wel achteruit ga en hard ook. De jeuk op mijn gezicht was vandaag voor het eerst wel minder.

 

Woensdag 26 jan. Haar 1.

Voor het eerst dat ik met borstelen een borstel vol heb, maar verder nergens iets te zien. We moeten nog opschieten om op tijd bij de psycholoog in het SFG te zijn. Moeilijk om stil te staan bij de balie mijn nieren doen heel zeer maar later op de dag gaat het beter. We hadden niet veel verwachting van deze doorverwijzing maar het is ijn om het hele verhaal nog eens te kunnen doen, zeker na gister, ze geeft een objectief luisterend oor. Ze heeft het gevoel dat we wel goed bezig zijn, ze gaat uit van ontspannen-inspannen-afleiding en vindt dat dat wel goed zit. Terug naar huis, Bas gaat met zijn zus het kamertje van pa leeghalen. Nog flink last van jeuk in mijn gezicht. Eind van de middag hebben we eindelijk de pruikenafspraak. Nu blijkt waarom het zo lang heeft geduurd, mijn pruik kon niet meer besteld worden dus alle vestigingen zijn benaderd om iets te sturen wat er op lijkt. Dus ik zit weer een uur te passen en neem uiteindelijk het door mij uitgekozen model maar dan erg rood, maar wordt er toch het blijst van en het lijkt ook het best te zitten, ook als het waait en zo. De korte die ik vorig keer zo leuk vond, ik weet zeker dat deze niet dezelfde is, zij zegt van wel en uiteindelijk doen we die erbij, lekker genieten hoor. Dan in het donker over een ijzig koude winderige begraafplaats om een plek voor pa uit te kiezen. Thuis de pruiken op de standaards gezet, eten gemaakt, hoop telefoontjes, nog even achter de computer, dus laat naar bedje toe. 

 

Dinsdag 25 jan.  Ach paatje.

Word wakker van de telefoon en daarna ook de mobiel, dus ga kijken. Het is Bas, pa is vannacht in zijn slaap overleden, zo toch nog heel onverwacht. We zullen hem missen, zo’n lieve man. Zijn bijna laatste woorden tegen mij waren: Ik hou van jou, toen hij mij omhelsde op nieuwjaarsdag en we natuurlijk net het nieuws hadden gehad, hij kwam er voor uit zijn stoel, was heel emotioneel. Bas is de hele dag druk met zijn zus en zwager. Jammer dat ik er niet bij kan zijn, er zijn zoveel zieken in het tehuis en we willen mij er niet aan blootstellen, maar de afgelopen jaren waren we altijd met zijn viertjes bij dit soort dingen. Mijn hart bloedt voor Bas die na de schok en alle zorg voor mij ook nog dit verdriet en nog meer geregel over zich heen krijgt, en ook nog altijd zijn werk heeft met een niet al te supportive omgeving - enkele uitzonderingen daargelaten. Ik stuur een update uit naar iedereen en vraag ook wat lieve aandacht speciaal voor Bas. Ik heb heel veel last van jeuk op mijn gezicht, het is toch wel een ontdekking zo'n chemo wat er allemaal in het lichaam gebeurt, ik heb totaal geen referentiekader, wat is normaal, wat niet, wanneer moet ik bellen en wanneer niet. Voorlopig kijk ik het allemaal maar aan. Ik stap nog eens op de fiets en haal wat boodschappen voor het eten, voor het eerste sinds een tijdje in het openbaar met mensen. Wat een dag.

 

Zondag 23 jan. Fietsen kan wel!

Klusdag voor Bas maar we zouden ook nog bewegen. Half 2 stappen we op de fiets. Tot mijn verrassing heb ik veel minder pijn, lopen gaat bijna niet maar dit wel en we maken een aardig rondje, ondanks de regen. He he eindelijk weer een beetje normaal?

 

Woensdag  19 jan.

Weer niet zo super geslapen maar kan iets beter liggen en heb ook weer trek. Vroeg op, het is prachtig weer. Ik ben druk met de bloemen verschonen en kaarten ophangen en TV kijken, dan wat computeren. Rond middaguur belt de oncologieverpleegkundige Anita weer maar ze kan niet veel doen, buikpijn hoort op zich niet bij de kuur, als het te erg wordt meer paracetamol slikken.

 

Dinsdag 18 januari.  Pijn is niet fijn!

Slecht geslapen. Weer zo’n extreme pijn bij het liggen en ook bij liggen op de zij, voel me echt niet  lekker. Sta op met Bas en verras hem en we ontbijten samen hij is er heel blij mee. Maak wel een lange wandeling helemaal naar het dorp en terug. Heb behoorlijk trek, drinken is minder. Heel veel lucht in mn maag, pijn in de buik. Dit is niet echt de bedoeling zeg.

 

Maandag 17 januari. Weer alleen.

Vandaag alleen voor het eerst sinds de chemo. Bas zorgt nog dat ik mijn eerste pil in neem 's ochtends voor hij vertrekt. Ik heb allerlei plannen voor vandaag maar wordt dan geconfronteerd met enorme pijn achter in mijn onderrug, kan gewoon niet liggen van de pijn. Voorzichtig op mijn zij breng ik de ochtend door, voordat ik eruit ga want ik heb trek! Kan zelfs zonder problemen 2 broodjes op, het is een wonder! Het is wel superslecht weer dus naar het dorp wandelen ga ik echt niet doen, werk de hele middag aan mijn dagboek en verschuif de rest van de geplande activiteiten dan maar naar morgen. Voel me tenslotte nog wel een beetje zielig, morgen doe ik wel weer normaal. Mijn oren gaan ook nog dichtzitten, als ik maar niet ziek word nu. Jippie de laatste verplichte pil, dat scheelt weer. Na een spelletje toch sterk genoeg om nog even ruim 30 minuten op de crosstrainer te doen, goed he. Krijg wel een zere keel, o je.

Bas komt laat thuis want had een workshop met zijn MT in Reeuwijk. Niemand heeft iets aan hem gevraagd, hoe het met hem of mij gaat, en echt belachelijk dat hij ook nog moet blijven voor het eten en niet weg mag. Wat een k..team zeg. Ook de reactie van zijn baas vorige week op het nieuws van mij was bijzonder illustratief: goh vervelend zeg, je maakt toch nog wel dat rapport vandaag af... Wat een klootzak. Zou het wel een mens zijn?

 

Zondag 16 januari. Gelukkig weer wat beter.

Gelukkig ik voel me wat beter en heb zelfs wat trek. Een rustige ochtend, Bas is druk met schoonmaken, zijn werk, voor mij zorgen. In de middag gaan we wat rondje slopen in de Rhoonse Grienden in het zonnetje. 's Avonds weer rood en warm en koud, maar bij beetjes komt er toch wat eten en drinken in.

 

Zaterdag 15 januari. Pruiken passen!

Vanochtend toch wel behoorlijk beroerd ondanks lekker uitslapen. Steeds behoorlijk misselijk en lastig om er wat in te krijgen, nergens trek in en iedere slok en hap is te veel, terwijl heel veel drinken vooral goed is. Net als gister heel winderig en veel de hik. De kraan breekt af wat voor Bas net te veel is, maar een paar uur later is de kraan gerepareerd, en gaan we weer dapper een rondje lopen, buiten knap ik aardig op. Om 16 u melden we bij ons bij de pruikenwinkel. Het is niet zo superleuk als bij de borstenwinkel destijds, maar best grappig, ik pas ook andere kapsels die ik altijd leuk vond maar toch niet allemaal zo geweldig blijken te staan, uiteindelijk is het erg twijfelen tussen lang of juist heel kort. Beckham stijl staat me super! Het wordt toch de lange maar later bedenk ik dat ik die korte er misschien wel bij neem... Mijn gezicht is rood en heet en gezwollen, verder heb ik het koud. Neem 's avonds toch maar een extra anti-misselijkheidspilletje. Ik stuur een update uit en krijg gelukkig meteen weer fijne steunbetuigingen. We wandelen nog een klein extra rondje. Hopen dat ik morgen weer wat fitter ben! 

 

Vrijdag 14 januari. Nou daar gaan we dan.

En dan is het toch zo ver. Nog extra stress door de file waardoor we een paar minuutjes na 10 uur ons melden aan de balie. Omdat het de eerste keer is krijgen we een kamer apart, normaal zit je in een zaal met 6 comfortabele stoelen ipv bedden. Superaardige verpleegkundigen Anja en Dorien die ondanks de drukte van die dag ruim de tijd namen om al onze vragen te beantwoorden die we nog hadden en meteen op antwoorden uitgingen. Het infuus inbrengen ging in eerste instantie zoals gewoonlijk mis en was heel pijnlijk, ik ging bijna onderuit, ongetwijfeld door alle nervositeit. De arme verpleegster durfde meteen niet meer en haalde een collega om een nieuwe poging te doen. Dat ging goed en toen begon eerst een infuus met anti misselijkheidsmiddel. Daarna kwam het eerste zakje. Advies van John en Atty gevolgd en gevraagd of ze het zakje eerst voor mijn neus wilden houden zodat ik het kon begroeten als vriend en succes kon wensen en de goede cellen kon beschermen. Anja vond het prima en was zelfs zo fantastisch om het door te geven aan haar opvolgster toen haar dienst er op zat. Ze was ook heel open om te horen wat we meer doen en wilde meer weten van mijn HeartMath sensor, en kende ook het boek van Servan Schreiber. Fijn dat iemand helpt die open en geinteresseerd en warm is, zeker in onze emotionele toestand in een situatie waarin alles nog zo onbekend en eng is!  Daardoor durfde ik ook echt naar de druppels te kijken en ze te zien als goede wapens die rechtstreeks de tumor gingen aanvallen. Ook met de zuster onze stress en nare bijsmaak gedeeld over het gesprek met dr. Zuetenhorst, het zit heel hoog en kost veel energie en ook nu weer tranen. Een andere arts lijkt er niet in te zitten, dus volgende keer nog maar een poging doen met dr Zuetenhorst. We begrijpen dat we in een regulier ziekenhuis zijn, maar het helpt zo enorm om wel een arts te hebben die geinteresseerd is en ons steunt ipv ons alleen maar de grond in boort. Toen we destijds zo goede resulaten boekten met onze manier was dr Vrijland zelfs geinteresseerd om meer te weten van wat we aan het doen waren, en dat gaf zo'n boost! Er is meer tussen hemel en aarde, de arts geeft zelf toe dat chemo mij echt niet gaat genezen, waarom ons dan niet steunen om vooral alles er aan te doen wat we kunnen? We willen alleen maar horen dat ze er met ons helemaal voor gaat en er in wil geloven, meer niet. Bas loopt nog even langs Patrica waar het gelukkig rustig is en zij kan hem nog een hart onder de riem steken, maar zegt ook dat er helaas niet heel veel artsen zijn zoals onze vriendin. We waren behoorlijk gespannen en emotioneel, maar het wende snel.  Na dit eerste zakje ruim een uur spoelen met een zoutoplossing, voordat de volgende stof kwam. Daarna kon er korter worden gespoeld. Het derde zakje duurde langer maar ook daarna hoefde er niet veel te worden gespoeld. Ik had gedacht dat ik misschien de hele tijd heel ziek zou zijn maar ik voelde me prima. Tussendoor veel vragen, volledige anamnese invullen met ook levens- en eetpatronen en zo, we waren best druk. Ik kreeg ook nog wat eten tussendoor. Na ruim 3 1/2 uur was het infuus klaar. Heb een hele doos met verplichte en vrijwillige pillen mee om alle bijwerkingen te ondervangen. Toen we thuis kwamen eerst een rondje gelopen, door wat volgens het KNMI af en toe een miezer was maar volgens ons gewoon gietende regen en storm, maar knapte er wel van op. 's Avonds wel een onbestemd gevoel van tegen duizelig en misselijk aan maar ging toch boven verwachting. We waren beiden redelijk gesloopt dus op tijd naar bed. Wat een dag.