Diagnose borstkanker

17-07-2007 00:00

Dinsdag 17 juli: Operatie OK.

We zijn weer bij dr Vrijland om OK te geven voor de operatie. Al mijn nadenken over wat voor operatie was een beetje voor niets want de tumor blijkt groter te zijn dan gedacht en eigenlijk kan alleen de borstamputatie. Nu was ik dat toch al van plan want die bestralingen zag ik niet erg zitten. We hebben gesprek met de anaesthesist, hij doet een beetje lacherig maar gelukkig krijg ik van de erbij geroepen "hoofd"-anaesthesist goedkeuring voor de mp3-speler, eigen risico als ie straks weg is, en er wordt bloed geprikt. Morgen al wordt ik opgenomen. Als we thuiskomen is er mannetje van de KPN vanwege de blikseminslag en brand, maar het komt niet meer goed met de aansluiting en vlak voor sluitingstijd kopen we nog nieuwe telefoons.

 

Maandag 16 juli: Ook dat nog.

's Ochtends vroeg belt een vriendin om te vragen hoe het gaat. Daarna sta ik maar op en ga computeren. Even later slaat de bliksem in en de computer ligt er uit. Ik ga Bas bellen, maar als ik de gang oploop ruik ik een brandlucht. Ik ren naar het dakterras en schrik als ik zie dat de vlammen bij de buren uit het dak slaan. 112 bellen, afvragen wat ik kan doen, Bas bellen. Gaskraan dicht zegt ie en het huis uit. Geen idee waar die kraan zit, pak onze foto en dan maar het huis uit, de gietende regen in. De brandweer komt, duurt even voordat ze aan de goede kant staan. Ik ben overstuur, ik moet naar het ziekenhuis, maar kan Bas nog wel in huis, waar moet hij slapen, en dan ook nog van alles regelen en dat met het ziekenhuis. De buren vragen zich af wat er aan de hand is, tenslotte staat mijn huis niet in brand en ik leg de situatie uit. Lieve reacties. De overbuurvrouw loopt opeens met een kaal hoofd terwijl ze er altijd er zo goed uit ziet. Dat blijkt een pruik te zijn want zij blijkt ook borstkanker te hebben en is bezig met chemokuren. Ongelofelijk.

We hebben aardig wat schade in ons huis, de computer, printer, telefoons, DVD, etc - niet handig in deze periode! Maar gelukkig niets verbrand. Dezelfde middag naar de computerwinkel en een labtop gekocht, want ik moet die MP3-speler volzetten en dat moet met een computer. Wat een stress. 's Avonds druk bezig met de mp3-speler als er aangebeld wordt dat het huis weer in brand staat, blijkbaar smeulde er nog een en ander. Voelt niet erg veilig om naar bed te gaan. Met een beetje minder slaap dan gepland toch klaar voor het ziekenhuis.

 

Zaterdag 14 juli: mp3.

We kopen een mp3-speler want ik heb gelezen dat als je tijdens de operatie muziek op hebt dat dit dan, ondanks dat je het niet bewust hoort, het herstel bevordert. 's Avonds gaan we naar het 40-jarig feest van Anja (ipv op vakantie...). Morgen nog een keertje lekker duiken. Jammer dat er van de buddies niemand meegaat voor m'n "laatste" keer, balen.

 

Donderdag 12 juli: Weer geprik.

Daar zijn we weer, nu voor het biopt. Ik zie er enorm tegenop maar de assistente die ons haalt en dr van Seijen zijn heel aardig en met de verdoving erbij is het veel minder erg dan de punctie. Daarna kopen we een nieuwe koelkast want de onze is er mee gestopt. Ik ga naar huis, blaadje-koppie thee- chocola op de bank en natuurlijk de telefoon. We krijgen een gepikeerde reactie als we zeggen dat prima slapen, blijkbaar moeten we overstuur zijn en wakker liggen volgens mensen. Ik heb biet het idee dat we iets wegstoppen, integendeel. We zijn wel heel verdrietig maar hebben ook heel veel vertrouwen. Alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd aan HeartMath, lchaamswerk, visualisatie etc is een grote hulp om eventuele paniekgedachten rustig weer te laten gaan. Ik verzamel ook de spreuken en gedichtjes uit mijn verzameling die me nu het meest helpen:

 

Piekeren is niets dan weerstand. Het is het mentaal rondcirkelen om een ervaring die je niet wilt toelaten. Tegen beter weten in blijf je hopen dat je de oplossing in je hoofd kunt vinden. (Erik van Zuydam)

Geluk zit niet in het veranderen van hoe je nu bent. Geluk zit in het ontspannen in hoe je nu bent. (Erik van Zuydam)

What you resist will persist. The more you resist, the more you make it real and solid, whatever it is you are resisting.

Werkelijke moed is de durf je te laten ontroeren. Je hart zo open te zetten dat je geraakt kunt worden. Niet muren metselen en zeggen: Kijk mij eens flink zijn. Dat heeft niets met moed te maken, dat is schijterigheid, want alleen wie bang is doet een harnas aan. (Hans Laurentius)

Niets of niemand heeft het vermogen om jou ongelukkig te maken. Alleen je eigen gedachten erover zijn daartoe in staat (tenminste... als je ze gelooft). (Erik van Zuydam)

Het leven geeft ons altijd de leraar die we op dat moment nodig hebben. Dat kan elke muskiet, elke pech, elk rood licht, elke vervelende chef, elke ziekte, elk verlies, elk moment van vreugde of droevenis, elke verslaving, elk stuk afval, elke ademhaling zijn. Elk moment is de goeroe. (Joan Tollifsen)

Elke angst is onnodig. Je kunt daar alleen maar achter komen door er in te springen. Alleen rechtstreekse, directe ervaring zal je overtuigen.  Nooit woorden, nooit ideeën. (Hans Laurentius)

 

Woensdag 11 juli: Telefoon.

Vannacht was aanvankelijk even moeilijk, m'n hart sloeg af en toe compleet op hol, maar met m'n HeartMath technieken tot rust gekomen en daarna behoorlijk goed geslapen. We zijn weer in het ziekenhuis voor de uitslag van de echo van de lymfeklieren. We beginnen de mensen al aardig te kennen hier -(.  Gelukkig zien de lymfeklieren er goed uit. We krijgen nog een keer uitleg over de operatie en dat ik moet kiezen wat te doen. Dan mogen we weer naar huis. We worden veel gebeld en op gegeven moment is het te veel. Bas vangt nog veel op maar we moeten ook wat eten.

Gelukkig weer heel aardig geslapen.

 

Dinsdag 10 juli: Slecht nieuws.

We zijn weer in het ziekenhuis voor de uitslag van de echo en de punctie. Dr Vrijland is de deur nog niet door of ze zegt al: "Ik heb slecht nieuws". Ik begin te huilen. Er blijkt een grote kwaadaardige tumor tumor te zitten. Uitleg over verschillende operaties volgt. Borstamputatie of alleen de tumor weghalen, ik moet kiezen. Lijkt me vrij eenvoudig totdat ze zegt dat bij alleen de tumor weghalen er standaard 6 weken iedere dag bestraling volgt. Hmm. We zeggen dat we komende zaterdag op vakantie gaan, maar horen dan dat we helemaal niet op vakantie gaan. De operatie is waarschijnlijk volgende week al. Na de afspraak wordt er weer een echo gemaakt, nu van de lymfeklieren. Ook moet er weer in de tumor worden geprikt, nu met een grote naald, een biopt. Ik vind dat heel oneerlijk want ik ben vorige week al geprikt en dat deed zeer en ze weten nu toch dat het een tumor is en welke soort? Maar zonder bevestiging wordt er niet geopereerd. Weer zo'n regel die er niet voor mij lijkt te zijn. Na het gesprek gaan we mee met de mammacareverpleegkundige Patricia, heel aardige vrouw, die het hele verhaal nog eens herhaalt en ons boekjes meegeeft voor thuis.

Thuis gekomen klimmen we in de telefoon om iedereen op de hoogte te brengen. We moeten het verhaal kwijt. Vind het heel erg voor m'n moeder. Op het werk schrikken ze. Ik moet veel huilen. Tegen eind van de middag zijn we doodmoe.

 

Zondag 8 juli: Een "normaal" weekend.

We brengen het konijn vast weg naar mijn moeder omdat we volgende week zaterdag met vakantie gaan.

 

Vrijdag 6 juli: Niet eerlijk.

Ik bel het ziekenhuis of ik niet vandaag de uitslag kan krijgen omdat ze normaal dat ook binnen 1 dag doen. Maar omdat ik via een andere route ben binnengekomen is het voor mij gewoon een hele week. Niet eerlijk en ook rare redenatie, ze hebben de capaciteit maar doen het niet. De spanning wordt me te veel en ik meld me ziek op mijn werk en ga naar huis. Een collega zegt nog dat het wel niets zal zijn en dat hoop ik dan ook maar.

 

Donderdagavond 5 juli: Internet.

Ik kan me niet bedwingen en begin het internet af te zoeken naar informatie over borstkanker. Niet slim. Wel zie ik dat mijn ziekenhuis normaal gesproken mammografie, punctie en uitslag in 1 dag doet. Ik vind het niet eerlijk dat ik een hele week moet wachten.

 

Woensdag 4 juli: Echo en punctie.

Bas is mee. Ik vond dat eigenlijk een beetje onzin voor een nieuwe foto maar was er wel heel blij mee. Eerst een hoop gedoe want de afspraak blijkt niet in de computer te staan en of we een andere keer terug kunnen komen. Nou we hebben allebei vrij genomen hiervoor dus zo makkelijk is dat niet. Dan mogen we toch gaan zitten. Binnen de kortste keren mogen we al naar binnen. Als we onze waardering uitspreken dat we toch kunnen worden geholpen zegt de radioloog: ja het is natuurlijk ook een grote schok en mentaal heel zwaar en nog meer van dat. Ik begin me nu pas echt zorgen te maken. En dan: de echo laat iets zien wat er niet hoort. Vervolgens wordt er met een naald ingeprikt om wat weefsel weg te nemen. Shit dit doet zeer.

 

dinsdag 3 juli: Uitslag van de mammografie.

Ik verwacht eigenlijk dat de chirurg nu al met stikstof en een lepeltje klaar staat om dat bobbeltje weg te halen, maar zo snel gaat dat niet. Ze bevestigd dat dat bobbeltje inderdaad een verstopte talgklier is, maar dan zegt ze, tot m'n stomme verbazing, dat er op de foto in de andere (rechter-)borst iets van een schaduw te zien is en dat ze voordat ze het bobbeltje weghalen eerst willen weten wat dat is. De volgende dag al moet ik terugkomen om een nieuwe foto, een echo, te laten maken. Misschien doen ze dan ook een punctie. Pas in de auto terug naar mijn werk begin ik me af te vragen waar het eigenlijk over gaat en wat dit allemaal betekent.

 

19 juni 2007: M'n eerste mammografie.

Omdat het de eerste keer is dat ik een mammagrafie laat doen, duurde het heel lang voordat ik een afspraak kreeg. Ik snap het niet erg want het is niet dat ik bijzondere uitleg krijg of zo. Wel pijnlijke toestand zeg, vooral m'n rechterborst doet heel erg pijn als ie helemaal wordt fijngeperst tussen de platen. En nu maar wachten op de uitslag. Ik kan pas over 2 weken bij de chirurg terecht.

 

24 april 2007: Een verstopte porie.

Eindelijk bevind ik me dan in het ziekenhuis. Ik loop al jaren met dat bobbeltje wat volgens de dokter gewoon een verstopte porie is. Maar ik wilde het dan toch maar eens laten weghalen. Omdat het in het zicht zit - in mijn decollete - stelde hij voor het in het ziekenhuis te laten doen, zodat het litteken er mooier uit zou zien. (Ik wist het nog niet, maar dit was m'n eerste grote geluk). Het heeft behoorlijk lang geduurd eer ik de afspraak heb gemaakt, maar hier ben ik dan.

De chirurg, dr Vrijland, blijkt een heel aardige vrouw. Ze bevestigd dat het niets bijzonder is en ze zou het zo weg kunnen halen, maar omdat het in het borstgebied zit vind ze het prettiger als we ook een foto maken, en of ik dat goed vind. (Ik wist het nog niet, maar dit was m'n tweede grote geluk). Ik ben bijna 40, dus lijkt me geen gek idee om m'n borsten een keer te laten checken. De chirurg zegt nog, het is gewoon een formaliteit, even de foto maken en als je terugkomt dan haal ik dat bobbeltje weg.